Nadwaga


Nadwagą określa się nadmierne nagromadzenie tkanki tłuszczowej w organizmie, przekraczające optymalne dla zdrowia ilości. W sytuacji, w której organizm otrzymuje razem z pożywieniem więcej składników odżywczych niż jest to konieczne, dochodzi do ich gromadzenia się w tkance tłuszczowej. W przypadku gdy trwa to zbyt długo, skutkuje stopniowym rozwojem nadwagi. W następstwie tego etapami dochodzi do powstawania licznych niekorzystnych zmian metabolicznych, z czym związane jest pogarszanie się funkcji organizmu.

Problem nadwagi staje się coraz popularniejszy w miejscach, gdzie nie ma trudności z dostępem do żywności oraz dominuje siedzący tryb życia. Obecnie nadwaga osiągnęła już rozmiary epidemii. Szacuje się, że już ponad 1,4 mld osób cierpi z powodu nadwagi lub otyłości. A liczba tych osób ciągle się powiększa i obejmuje wszystkie grupy wiekowe.

Mężczyzna z nadwagą.Oczywiście w organizmie zdrowego człowieka powinny znajdować się pewne ilości tłuszczu, który jest konieczny do prawidłowego funkcjonowania hormonów, układu odpornościowego i rozrodczego. Działa jak amortyzator w newralgicznych miejscach i jako materiał zapasowy do wykorzystania w przyszłości.

Z czasem nadwaga może przekształcać się w otyłość. Obecnie problem nadwagi obejmuje wiele społeczeństw. Przede wszystkim ze względu na siedzący tryb życia, niedostateczną ilość lub brak aktywności fizycznej, a także przez nieprawidłową, niewłaściwie zbilansowaną dietę.

Objawy nadwagi

Nadwaga uwidacznia się jako nadmierna ilość tkanki tłuszczowej w organizmie w stosunku do beztłuszczowej masy ciała. Stopień nadwagi opisuje się poprzez wykorzystanie wskaźnika masy ciała (BMI). O nadwadze można mówić, gdy BMI zawiera się w zakresie 25-30. O nadwadze świadczą także pewne symptomy, których nie wolno lekceważyć. Są to przede wszystkim: szybkie męczenie się, krótki oddech i wypieki na twarzy oraz duszności. Szczególnie intensywne podczas wysiłku fizycznego. Osoby z nadwagą uskarżają się często na zaparcia oraz zaburzenia w odczuwaniu łaknienia. Osobie takiej niemal każdy wysiłek sprawia trudność.

Przyczyny powstawania

Podstawową przyczyną nadwagi jest nieprawidłowe odżywianie, a dokładniej przyjmowanie większej ilości kalorii niż organizm jest w stanie spalić. Dodatkowo wśród czynników przyczyniających się do zachwiania tej równowagi wymienia się:

  • brak lub zbyt niską aktywność fizyczną,
  • uwarunkowania genetyczne,
  • zaburzenia hormonalne,
  • zaburzenia snu,
  • wrodzone lub nabyte nieprawidłowości metabolizmu, do których dochodzi miedzy innymi w wyniku powtarzających się prób odchudzania,
  • alkoholizm,
  • przyjmowanie niektórych rodzajów leków,
  • narażenie na stres.

Istnieją również schorzenia w wyniku których dochodzić może do rozwoju nadwagi. Są to między innymi:

Bardzo często nadwaga jest skutkiem prowadzonej terapii. Szczególnie w przypadku przyjmowania środków przeciwdepresyjnych, kortykosteroidów, środków antykoncepcyjnych czy insuliny. Do rozwoju nadwagi przyczyniają się także choroby genetyczne. Nadmierne gromadzenie się tkanki tłuszczowej występuje między innymi w przypadku zespołu Pradera-Wiliego. Do nadwagi i otyłości przyczynia się również stres. Powoduje on wzrost poziomu kortyzolu, co pociąga za sobą obniżenie poziomu testosteronu oraz przyspieszone gromadzenie się tłuszczu. Choć to trudne we współczesnym świecie, warto unikać stresujących sytuacji. Należy znaleźć też swój własny sposób na obniżenie poziomu stresu w swoim życiu. Może być to spacer, czytanie książki wieczorem czy aromatyczna kąpiel. Nie można zapominać również o śnie. Osoba przemęczona i zdenerwowana posiada wolniejszy metabolizm.

Do nadwagi przyczynia się także wolniejsza przemiana materii. Metabolizm organizmu w znacznym stopniu jest uzależniony od stylu życia, od sposobu spędzania czasu wolnego, uwarunkowań genetycznych, a także od codziennej diety. Tempo naszej przemiany materii ulega zmianom w ciągu całego życia. Już po 20 roku życia ulega obniżeniu o kilka procent rocznie. Kobiety zazwyczaj posiadają wolniejszą przemianę materii niż mężczyźni. Ma to związek ze składem ciała, kobiety posiadają mniej mięśni, a jednocześnie więcej tkanki tłuszczowej. U mężczyzn spadek tempa metabolizmu jest stopniowy, u kobiet zmiana ta ma nieco odmienny charakter. U kobiet do obniżenia tempa metabolizmu dochodzi kilka razy w ciągu życia – podczas pokwitania, w ciąży oraz w trakcie karmienia piersią. Podczas ciąży obniżeniu ulega stopień aktywności fizycznej i jednocześnie rośnie ilość spożywanych kalorii, przez co przekraczane jest zapotrzebowanie energetyczne. Rezultatem jest obniżenie tempa przemiany materii. Kolejnym momentem podczas życia kobiety, w którym dochodzi do obniżenia tempa metabolizmu jest menopauza.

Do przyrostu masy ciała przyczyniać się mogą również niedobory pokarmowe. Jedną z przyczyn przybierania na wadze jest niedobór chromu. Pierwiastek ten odgrywa ważną rolę w przemianach energetycznych. Jest także odpowiedzialny za regulowanie poziomu cukru we krwi oraz stopień jego przenikania do tkanek. Odpowiednia ilość chromu w organizmie warunkuje prawidłowy poziom korzystnego cholesterolu HDL we krwi oraz oddziałuje korzystnie na profil lipidowy. Niedobór chromu może zatem wpływać na podwyższenie poziomu cukru we krwi, a także na wahania stężenia glukozy, co sprzyja nadmiernemu apetytowi. Niestety nie wykonuje się badań poziomu tego pierwiastka w organizmie. Jednak w przypadku przejścia badań diagnostycznych, które wykluczyły choroby sprzyjające tyciu należy rozważyć przyjmowanie chromu. Do nadwagi przyczyniać się może również niedobór magnezu. Pierwiastek ten jest niezbędny do prawidłowego działania inuliny. W komórkach cukier przekształcany jest w energię. Natomiast w przypadku niedoborów magnezu poziom cukru oraz insuliny we krwi wzrasta. Początkowo nadmierna ilość glukozy gromadzona jest w postaci glikogenu w mięśniach oraz w wątrobie. Jeżeli wysoki poziom cukru w organizmie utrzymuje się przez długi czas, to dochodzi do zamiany nadmiernej ilości glukozy w tłuszcz i gromadzenia go w postaci tkanki zapasowej. Z kolei nadmierna ilość insuliny przyczynia się do rozwoju cukrzycy. Jednak sama suplementacja pierwiastka nie pomoże jeżeli przyczyną nadwagi są choroby lub nadmierna konsumpcja żywności.

Diagnostyka

Istnieje wiele metod wykorzystywanych do pomiaru ilości tkanki tłuszczowej znajdującej się w organizmie:

  • Wskaźnik masy ciała – BMI – to najpopularniejszy wskaźnik pokazujący stosunek masy ciała do wzrostu. Wielkość BMI określa się dzieląc masę ciała w kilogramach przez wzrost w metrach podniesiony do kwadratu. Jednostką fizyczną w przypadku tej miary jest kg/m², lecz zazwyczaj nie jest ona wykorzystywana. A sama wartość jest liczbą bezwymiarową. Wskaźnik BMI dostarcza nam informacji o zawartości tkanki tłuszczowej w organizmie, jednak nie uwzględnia on pewnych czynników. Wskaźnik BMI nie sprawdzi się u kobiet w ciąży czy też u kulturystów. Jednak odzwierciedla zawartość tkanki tłuszczowej u większości dorosłych osób w populacji.
  • Body Volume Index (BVI) – jest to wskaźnik objętości ciała opracowany jako alternatywa dla BMI. Wskaźnik BVI pozwala określić w jaki sposób w ciele człowieka rozmieszczona jest tkanka tłuszczowa. Do jego wyznaczenia wykorzystywane jest oprogramowanie 3D tworzące dokładny trójwymiarowy obraz ludzkiego ciała. W związku z tym wartości BVI mogą być różne nawet w przypadku osób o takim samym BMI, które jednak charakteryzują się inną budową ciała i rozkładem tkanki tłuszczowej.
  • Ważenie proste – jest to najprostsza i najpowszechniejsza metoda pokazująca masę ciała, którą następnie porównać można z masą idealną. Jednocześnie jest to metoda najmniej dokłada, ponieważ mierzy tylko ilość masy ciała, a nie uwzględnia innych czynników jak masa mięśniowa czy typ budowy ciała.
  • Pomiar grubości fałdu skórnego – w niektórych punktach na ciele, np. pod łopatką lub też na ramieniu dokonać można pomiaru grubości fałdu skórnego uchwyconego za pomocą specjalnego urządzenia. Pozwala to na zmierzenie grubości warstwy tkanki tłuszczowej znajdującej się pod skóra i na całkowite wyliczenie jej zawartości w organizmie. Metoda ta może być dokładna u pewnej grupy ludzi, zakłada jednak pewien wzorzec rozmieszczenia tkanki tłuszczowej, w związku z czym nie można jej zastosować u wszystkich. Metoda nie uwzględnia również tkanki tłuszczowej, która nie znajduje się bezpośrednio pod skórą. Dlatego do poprawnego wykonania pomiaru w taki sposób konieczne jest posiadanie odpowiedniej wiedzy i praktyki. Zarówno sam pomiar, jak i analiza wyniku powinna być wykonana przez osobę wykwalifikowaną. Pacjenci nie powinni wykonywać pomiaru samodzielnie.
  • Analiza impedancji bioelektrycznej – metoda polega na pomiarze oporu elektrycznego poprzez przepuszczenie przez ciało niewielkiej ilości prądu elektrycznego. Zjawisko opiera się na różnicach w przewodzeniu prądu elektrycznego przez tkankę mięśniową i tłuszczową. W związku z tym metoda pozwala na wykonanie bezpośredniego pomiaru procentowej ilości tkanki tłuszczowej w stosunku do masy mięśni. W przeszłości metoda ta mogła być wykonywana wyłącznie przez wykwalifikowany personel, który posiadał specjalistyczny sprzęt. Jednak obecnie na rynku dostępne są nawet zestawy domowe, które pozwalają na samodzielne dokonanie pomiaru po niewielkim przeszkoleniu. Mimo że na przestrzeni lat metoda analizy impedancji bioelektrycznej uległa znacznemu uproszczeniu, to w dalszym ciągu na wynik może mieć wpływ wiele czynników, między innymi temperatura ciała czy wilgotność. Dlatego aby wyniki były dokładne należy zachować szczególną ostrożność podczas pomiaru.
  • Ważenie hydrostatyczne – jest uznawane za jedną z dokładniejszych metod wykorzystywanych w pomiarze ilości tkanki tłuszczowej. Opiera się na całkowitym zanurzeniu ciała pacjenta w wodzie oraz na pomiarze masy jego ciała przy wykorzystaniu specjalnego sprzętu podczas zanurzenia. Zmierzona wówczas masa ciała porównywana jest do „suchej masy” mierzonej w standardowy sposób. Następnie oblicza się ogólną gęstość ciała. W związku z tym, że tkanka tłuszczowa posiada gęstość mniejszą niż tkanka mięśniowa poprzez zastosowanie tej techniki można w przybliżony sposób oszacować ilość tkanki tłuszczowej w organizmie. Minusem tej techniki jest to, że aby ją zastosować konieczne jest posiadanie specjalistycznego, drogiego sprzętu oraz odpowiednio wyszkolonego personelu.
  • Densytometria kostna (DEXA) – obrazowanie DEXA pierwotnie wykorzystywane było do pomiaru gęstości kości. Obecnie metoda ta stosowana bywa również do precyzyjnego określania zawartości tkanki tłuszczowej w organizmie. Wykorzystuje różnice w gęstości tkanek w celu określenia, gdzie znajduje się tkanka tłuszczowa. Metoda ta jest powszechnie uznawana za bardzo dokładną, jednak wymaga zastosowania bardzo drogiego sprzętu oraz odpowiednio wykwalifikowanego personelu medycznego.

Najbardziej powszechną, a jednocześnie najprostszą metodą diagnozowania nadwagi jest wskaźnik BMI. Jednak należy pamiętać, że obecnie definicja nadwagi jest odmienna dla różnych grup etnicznych. W związku z tym Światowa Organizacja Zdrowia określa nadwagę jako BMI:

  • >25 dla populacji rasy białej, czarnej i latynoskiej,
  • >23 dla populacji rasy azjatyckiej.

Leczenie nadwagi

Przed rozpoczęciem leczenia warto najpierw ustalić przyczynę rozwoju nadwagi. Jeżeli jej bezpośrednią przyczyną nie jest choroba, np. zespół policystycznych jajników czy zespół Cushinga to można samodzielnie podjąć próbę zrzucenia zbędnych kilogramów. Wówczas należy postawić przede wszystkim na aktywność fizyczną i zmianę nawyków żywieniowych. Podczas stosowania diety odchudzającej zaleca się przestrzeganie kilku zasad:

  1. Przede wszystkim koniczne jest regularne spożywanie posiłków. Jedz 4-5 niewielkich objętościowo posiłków w regularnych odstępach czasu. Ostatni posiłek zjedz na 2-4 godziny przed snem. Zawsze spożywaj śniadanie, bez względu na to o której godzinie wstaniesz.
  2. Istotny jest także skład samego posiłku.
    • W Twoich posiłkach nie powinno zabraknąć źródła białka, np. chudego mięsa drobiowego, chudej wędliny, ryb, chudego twarogu, jaj lub nasion roślin strączkowych – soczewicy, fasoli, grochu czy soi.
    • Ogranicz spożycie mięsa, przede wszystkim czerwonego i produktów przetworzonych. Możesz je zastąpić rybami, jajami oraz nasionami roślin strączkowych.
    • W Twojej diecie powinny znajdować się węglowodany złożone – razowe pieczywo, ziemniaki, kasze, razowe makarony, brązowy ryż, płatki owsiane.
    • Warzywa i owoce spożywaj jak najczęściej. Powinny stanowić przynajmniej połowę tego co jesz. Pamiętaj również o właściwych proporcjach – 3/4 powinny stanowić warzywa, a 1/3 owoce.
    • Ograniczaj spożycie tłuszczów zwierzęcych, zastępuj je olejami roślinnymi.
    • Codziennie spożywaj przynajmniej 2 duże szklanki mleka, możesz je zastępować jogurtami naturalnymi, kefirami, a częściowo także serami.
  3. Pamiętaj o właściwych porcjach. Najłatwiej je kontrolować poprzez ważenie na wadze elektronicznej.
  4. Wyeliminuj cukier z diety, unikaj słodyczy i słodzonych napojów, takich jak coca-cola.
  5. Unikaj alkoholu.
  6. Pij przynajmniej 1,5 litra wody dziennie.
  7. Nie dosalaj potraw i kupuj produkty o niskiej zawartości soli. Sól możesz zastąpić ziołami.

Podczas odchudzania niezwykle istotne jest uregulowanie swoich posiłków. Zarówno jeżeli chodzi o ilości, jak i o czas ich spożywania. Osoby otyłe zazwyczaj zjadają tylko dwa lub trzy bardzo duże objętościowo posiłki w ciągu dnia. Jednak organizm człowieka jest zaprogramowany w taki sposób, aby bronić się przed niedoborami pokarmowymi. W związku z tym, gdy jemy rzadziej nasz organizm gromadzi zapasy. Aby temu zapobiec konieczne jest zjadanie 4-5 niewielkich objętościowo posiłków, bez podjadania pomiędzy nimi (w razie napadu głodu możesz podjadać warzywa). Spożywanie regularnie posiłków w ciągu dnia, nawet bez ograniczenia ich kaloryczności wypływa korzystnie na wiele parametrów krwi. Już samo uregulowanie posiłków pozwala na obniżenie poziomu trójglicerydów oraz niekorzystniej frakcji cholesterolu LDL, podnosi poziom wrażliwości komórek na działanie insuliny dzięki czemu poprawia gospodarkę węglowodanową. Rezultatem jest uodpornienie organizmu na przyrost dodatkowych kilogramów.

Najszybsze tempo przemiany materii występuje rano. Dlatego obowiązkowe jest zjedzenie pełnowartościowego i urozmaiconego śniadania. Organizm po nocnej przerwie potrzebuje odpowiedniej dawki energii oraz składników odżywczych. W dalszej części dnia przemiana materii słabnie. W związku z tym dzień powinien zostać zakończony lekkostrawną kolacją, którą należy spożyć nie później niż 2 godziny przed snem.

Podczas spożywania posiłków nie powinno się oglądać telewizji, trzeba jeść w spokoju, wolno i dokładnie gryząc każdy kęs. W razie napadu głodu trzeba mieć pod ręką jakąś zdrową przekąskę, najlepiej niech będą to warzywa. Konieczne jest natomiast wyeliminowanie ze swojego jadłospisu słodyczy, słodzonych napojów oraz tłustych potraw. Białe pieczywo i makarony należy zamienić na pełnoziarniste, razowe. Konieczne jest także picie odpowiednich ilości wody i niesłodzonych herbat, np. ziołowych. Bezpieczna dieta odchudzająca to taka, która ogranicza liczbę spożywanych dziennie kalorii o ok. 500-1000. Warto ograniczyć tłuszcze, szczególnie te zwierzęce. Jednak nie można z nich rezygnować całkowicie. Stanowią źródło energii oraz składnik błon komórkowych. Ponadto są niezbędne, aby organizm mógł przyswoić witaminy A, D, E oraz K. Korzystna będzie zamiana tłuszczów zwierzęcych na oleje roślinne oraz tłuszcz rybi.

Podczas odchudzania bardzo istotną rolę posiada również aktywność fizyczna. Swoją przygodę z ćwiczeniami najlepiej rozpocząć pod okiem wykwalifikowanego trenera, który dobierze odpowiedni trening do naszych możliwości. Jednak korzystne są nie tylko ćwiczenia na siłowni, ale także pływanie czy codzienny spacer. Od stopnia aktywności fizycznej uzależnione jest również tempo metabolizmu. Indywidualnie dobrane ćwiczenia, zarówno pod względem czasu jak i rodzaju mogą przyspieszyć tempo metabolizmu nawet do dwóch dni po ich zakończeniu. Poziom testosteronu oraz hormonu wzrostu najintensywniej wydzielają się podczas wysiłku oporowego, czyli podczas ćwiczeń siłowych. Już nawet krótkie ćwiczenia siłowe sprawiają że poziom tych hormonów we krwi gwałtownie wzrasta i zapoczątkowuje szybki rozpad komórek tłuszczowych. Najkorzystniejsze jest połączenie kilkunastominutowego treningu siłowego z około 20-30 minutowym treningiem aerobowym, czyli z marszem, ćwiczeniami na steperze lub rowerze stacjonarnym.

Jeżeli nadwaga to także Twój problem, a od wielu lat aktywność fizyczna jest Ci obca, to konieczna będzie konsultacja z lekarzem. Przeprowadzenie wywiadu oraz ewentualnego badania jest bardzo istotne i pomocne w zminimalizowaniu ryzyka jakie może wiązać się z nieprawidłowo zaplanowanym treningiem. Należy pamiętać również o odpowiednim zabezpieczeniu stóp. Konieczne jest zaopatrzenie się w dopasowane, wygodne obuwie oraz skarpetki przepuszczające powietrze.

Nie zaleca się wprowadzenia mocno restrykcyjnej diety, która ma doprowadzić do bardzo szybkiego spadku masy ciała w krótkim czasie. Zazwyczaj takie postępowanie przyczynia się do efektu jo-jo. Najlepszym rozwiązaniem jest niskokaloryczna dieta, która jednocześnie dostarcza wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Wsparcie może stanowić przyjmowanie dostępnego bez recepty chitozanu, który ogranicza wchłanianie tłuszczu z pożywienia. Dodatkowo metabolizm można wesprzeć stosując preparaty inuliny – błonnika. Jest to substancja pobudzająca przemianę materii oraz chroniąca jelito grube przed groźnymi chorobami, łącznie z rakiem.

Jeżeli zauważysz że przyrost kilogramów pojawił się w czasie stosowania jakiejś terapii, np. podczas zażywania nowego preparatu, to warto zgłosić to lekarzowi prowadzącemu, który może ewentualnie zmienić podawany lek.

W zrzuceniu zbędnych kilogramów pomocna może być także psychoterapia. Dzięki terapii behawioralnej możliwe jest skupienie się na analizie oraz modyfikacji własnych zachowań żywieniowych, również tych związanych z aktywnością fizyczną. Pacjentom zaleca się wytyczanie sobie prostych celów oraz stopniowe dążenie do nich. Korzystne jest także prowadzenie dzienniczka, w którym odnotowywane będzie spożywanie pokarmów, masa ciała i wysiłek fizyczny.

Należy pamiętać, że leczenie nadwagi przyniesie pożądane efekty tylko wtedy, gdy racjonalną dietę połączy się z większą niż zwykle aktywnością fizyczną. Walki z nadmiarem kilogramów nie należy rozpoczynać od głodówki czy bardzo restrykcyjnej diety. Oczywiście chcąc zrzucić nadprogramowe kilogramy konieczne jest wprowadzenie ograniczenia kaloryczności posiłków. Jednak nie może być ono zbyt gwałtowne. Przy nagłym wprowadzeniu restrykcyjnej diety organizm jest zagubiony. Zamiast chudnąć zaczyna gromadzić zapasy. Tempo metabolizmu spada i dochodzi do ponownego przybierania kilogramów.

Profilaktyka

Najskuteczniejsze w profilaktyce nadwagi są zdrowa, zbilansowana i urozmaicona dieta oraz regularna aktywność fizyczna. W razie wzrostu masy ciała należy zwrócić uwagę na spożywane posiłki. Konieczne może być zmniejszenie ich porcji, unikanie podjadania między posiłkami,  a także zwiększenie stopnia aktywności fizycznej.

Powikłania

Przyjmuje się że nadwaga przyczynia się do powstawania takich samych powikłań jak otyłość, jednak w mniejszym stopniu. Długotrwała nadwaga może powodować powstawanie schorzeń takich jak:

  • cukrzyca,
  • nadciśnienie,
  • żylaki kończyn,
  • stłuszczenie wątroby,
  • choroby zwyrodnieniowe kości,
  • niektóre nowotwory złośliwe,
  • choroby serca,
  • obniżenie jakości życia.

Konsekwencje związane z nadwagą są niebezpieczne nie tylko dla osób dorosłych, ale również dla dzieci. Występująca w okresie dzieciństwa nadwaga sprzyja powstawaniu otyłości w czasie dojrzewania, a także zwiększa ryzyko powstawania wielu schorzeń. Miedzy innymi chorób układu krążenia, cukrzycy typu 2, a także bezdechów sennych. Występująca u dzieci nadwaga związana jest z niekorzystnym wpływem na rozwijający się w tym okresie układ kostno-stawowy. Ponadto dzieci i młodzież z nadwagą często mają problem z akceptacją własnego wyglądu, mają niską samoocenę, czego skutkiem często są problemy w kontaktach z rówieśnikami.

Przede wszystkim nadwaga niekorzystnie wpływa na układ krwionośny. Ciśnienie krwi rośnie razem z nadprogramowymi kilogramami. Nadciśnienie występuje mniej więcej 3 razy częściej u osób otyłych niż w zdrowej części populacji. Ryzyko miażdżycy także zwiększa się u osób z nadmiarem kilogramów. Jednocześnie zwiększa się ryzyko wystąpienia zawału serca, zakrzepicy i chorób żył czy też dławicy piersiowej. Osoby zmagające się z nadwagą posiadają również często podwyższony poziom cholesterolu, który jednocześnie zwiększa ryzyko rozwoju chorób serca.

Dodatkowe kilogramy wpływają niekorzystnie także na układ kostny. Nadmierna ilość kilogramów obciąża stawy oraz przyspiesza ich zużywanie. W związku z tym osoby z nadwagą czy otyłością często cierpią na choroby zwyrodnieniowe stawów. Czasami konieczne bywa wstawiane protez. Pojawić się mogą również problemy z przepukliną, powodujące rwę kulszową czy też inne dolegliwości.

Nadwaga niekorzystni wypływa na funkcjonowanie całego organizmu. Cierpią na tym także stopy. Nadmiar kilogramów powodować może zapalenia ścięgien, płaskostopie, zapalenia kości oraz stawów, problemy z podbiciem stopy, artretyzm, oraz niedokrwienie kończyn.

Nadmierna ilość kilogramów odkłada się również w okolicach górnych dróg oddechowych, czego skutkiem jest ich zwężenie. Dlatego właśnie osoby z nadwagą chrapią lub cierpią z powodu bezdechu śródsennego. Nadwaga niekorzystnie wpływa na funkcjonowanie serca czy układu oddechowego. Może przyczyniać się do powstawania problemów z układem moczowym, kostnym, pokarmowym i rozrodczym. Sprzyja powstawaniu kamicy nerkowej oraz chorób pęcherzyka żółciowego. Często u osób z nadwagą pojawiają się hemoroidy, zaparcia czy bóle kręgosłupa. Nadmierne obciążenie przyczynia się do ścierania kręgów czego skutkiem są skrzywienia kręgosłupa, a nawet dyskopatia.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu:

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: