Ginekomastia


Ginekomastia jest dolegliwością, na którą cierpi wielu zarówno młodych jak i starszych mężczyzn. Polega ona na rozroście tkanki gruczołowej, włóknistej oraz tłuszczowej i co za tym idzie na powiększeniu się sutków u mężczyzn. W ginekomastii może dość do jedno lub obustronnego powiększenia się męskich gruczołów piersiowych. Warto zaznaczyć, że ginekomastia nie jest chorobą, a raczej objawem wskazującym na zaburzenia hormonalne

Przerost gruczołu piersiowego u mężczyzn stanowi problem nie tylko kosmetyczny, ale i psychologiczny. Młodzi chłopcy, u których pojawia się już ginekomastia mogą wstydzić się swojego ciała, mieć kłopoty z rozbieraniem się w miejscach publicznych czy też na lekcjach wychowania fizycznego. Dlatego warto jak najszybciej ustalić przyczynę ginekomastii oraz podjąć odpowiednie leczenie. Szacuje się, że ginekomastia bez wyraźnej przyczyny pojawia się aż u 36% zdrowych mężczyzn.

Objawy ginekomastii

Głównym objawem ginekomastii jest powiększenie jednej lub obu piersi. Towarzyszy jej zazwyczaj tkliwość, bolesność oraz uczucie wzmożonego napięcia piersi.

Przyczyny powstawania

Mężczyzna z ginekomastią - przerost sutkaRozróżnić można dwa rodzaje ginekomastii – fizjologiczną i patologiczną.

Ginekomastia fizjologiczna może pojawić się u:

  • noworodków i jest wówczas wywoływana przez hormony żeńskie matki przenikające przez łożysko, ustępuje zazwyczaj po kilku tygodniach, rzadko utrzymuje się przez dłuższy okres czasu;
  • u chłopców w okresie dojrzewania i ustępuje samoistnie nie później niż po 2-3 latach;
  • u starszych mężczyzn – związana jest z przyrostem tkanki tłuszczowej przy jednoczesnym obniżaniu się ogólnej masy ciała oraz ze zmianami hormonalnymi pojawiającymi się w okresie starzenia.

W przypadku odmiany patologicznej, ginekomastia pojawić się może w wyniku:

  • niedoboru męskich hormonów – hipogonadyzm,
  • otyłości,
  • hiperprolaktynemi- zwiększonej produkcji prolaktyny,
  • raka sutka oraz nowotworu jądra,
  • nadprodukcji estrogenów,
  • przyjmowania niektórych leków i używek oraz anabolików,
  • chorób takich jak: marskość wątroby, niewydolność nerek, nadczynności oraz niedoczynności tarczycy.

Diagnostyka

Na ogół rozpoznanie ginekomastii jest bardzo łatwe i opiera się na obserwacji charakterystycznych dla niej objawów. Jednak należy uwzględnić również inne możliwe przyczyny powiększenia gruczołu piersiowego, takie jak pseudoginekomastia czy też lipomastia, czyli powiększenie piersi przez gromadzący się tłuszcz, co pojawia się najczęściej przy otyłości.

W przypadku określenia przyczyny ginekomastii konieczne jest przeprowadzenie dokładnych badań fizykalnych oraz pomocniczych, między innymi hormonalnych oraz obrazowych – USG, rezonans magnetyczny oraz tomografia komputerowa. W trakcie badania lekarz ocenia nie tylko piersi, ale również węzły chłonne i jądra, a także poszukuje objawów związanych z marskością wątroby, nadczynnością tarczycy i niewydolnością nerek.

Ważnym etapem diagnostyki ginekomastii jest wywiad z pacjentem w trakcie, którego lekarz pyta o początkowe objawy, tempo rozrostu zmian oraz o obecność innych niepokojących objawów.

W celu określenia przyczyny ginekomastii ważnym elementem badania jest USG piersi. Umożliwia ono określenie czy obecne objawy dotyczą ginekomastii prawdziwej czy też rzekomej. Wykonywane jest również USG jąder w celu wykluczenia guza. Pozostałe badania obejmujące nadnercza, wątrobę oraz mózg wykonuje się w zależności od wyników badań laboratoryjnych i dolegliwości pacjenta.

Badania laboratoryjne obejmują głównie oznaczenie stężenia estrogenów, testosteronu, prolaktyny, LH i FSH oraz TSH. Do postawienia trafnej diagnozy niezbędne bywają także badania określające czynność wątroby i nerek.

Leczenie ginekomastii

Ginekomastie fizjologiczne najczęściej nie wymagają żadnego specjalistycznego leczenia. W przypadku chorób ogólnoustrojowych, w wyniku których doszło do przerostu gruczołu piersiowego korzystne efekty przynosi już leczenie choroby podstawowej. Natomiast, jeśli jej przyczyną jest przyjmowanie leków, należy je odstawić lub zastąpić innymi.

W przypadku, kiedy ginekomastia spowodowana jest nieprawidłowym stosunkiem hormonów we krwi leczenie polega głównie na podawaniu testosteronu, antyestrogenów i inhibitorów aromatazy oraz na miejscowym stosowaniu dwuhydrotestosteronu w postaci maści.

Stosowane jest również leczenie chirurgiczne, jednak ma ono głównie znaczenie estetyczne i jest stosowane zwłaszcza wtedy, gdy:

  • ginekomastia nie poddaje się leczeniu zachowawczemu,
  • występuje ginekomastia w zespole Klinefeltera, w przebiegu nadmiernej aktywności aromatazy oraz w przypadku, gdy nie jest znana jej przyczyna – ginekomastia idiopatyczna,
  • ginekomastia okresu dojrzewania nie znikła samoistnie po 3-4 latach od pojawienia się jej pierwszych objawów,
  • występuje ginekomastia o znacznym nasileniu i towarzyszą jej zmiany wytwórcze tkanki łącznej okołoprzewodowej, co prowadzi do silnego urazu psychicznego osoby chorej.

Leczenie pseudoginekomastii u osoby chorobliwie otyłej polega na stosowaniu ścisłej diety i ćwiczeń fizycznych, a po osiągnięciu zalecanej wagi wykonuje się liposukcję.

Leczenie chirurgiczne nie jest wykonywane u osób nadużywających alkohol oraz przyjmujących używki i anaboliki, ponieważ zazwyczaj po ich odstawieniu piersi tych mężczyzn wracają do normalnego rozmiaru.

Profilaktyka

Nie istnieje skuteczna metoda zapobiegania ginekomastii, możliwa jest jedynie profilaktyka chorób, których objawem może być przerost gruczołu piersiowego.

Powikłania

Nieleczona ginekomastia zazwyczaj nie prowadzi do żadnych powikłań. Jednak może być związana z bardzo poważnymi chorobami, które nieleczone prowadzą często do ciężkich konsekwencji. Główne powikłania ginekomastii to: zakłopotanie, ból i owrzodzenia skóry sutka.

Powikłania mogą także wystąpić po zabiegu chirurgicznym przeprowadzanym w celu leczenia ginekomastii. Prowadzi do nich najczęściej redukcja piersi przeprowadzana przez niewykwalifikowanego chirurga, jednak są to bardzo rzadkie przypadki. Do najczęstszych powikłań należą wówczas: infekcje, uszkodzenia skóry, krwawienie i gromadzenie się płynu w operowanym miejscu oraz nierówności powierzchni. Często pojawia się natomiast przejściowa utrata czucia brodawki sutkowej lub odczuwanie jej zdrętwienia. Jednak objawy te mijają najczęściej w ciągu roku po operacji.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu:

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: