Łuszczyca


Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób dermatologicznych na świecie. Szacuje się, że może dotykać 1-3% populacji. Jest to zapalna choroba skóry, która charakteryzuje się nadmierną produkcją naskórka. U zdrowego człowieka całkowita regeneracja naskórka przebiega w ciągu mniej więcej 28 dni, natomiast u osoby chorej proces ten zachodzi znacznie szybciej i może trwać nawet 3-4 dni. Istnieje kilka rodzajów łuszczycy, do najbardziej popularnych zaliczyć można łuszczycę pospolitą, wysiękową, krostkową dłoni i stóp oraz uogólnioną.

W niektórych przypadkach łuszczycy skórnej towarzyszyć może łuszczycowe zapalenie stawów. Ten rodzaj choroby może pojawić się przed wystąpieniem łuszczycy skórnej lub równocześnie z nią, jednak najczęściej powstaje po uaktywnieniu się łuszczycy skórnej.

Objawy łuszczycy

Łuszczyca plackowata - zdjęcieZależnie od intensywności przebiegającej choroby oraz skuteczności leczenia jej objawy mogą się w pewnym stopniu różnić.  Zmiany łuszczycowe charakteryzują się zazwyczaj powstawaniem wyraźnie odgraniczonych od zdrowej skóry płytek o zabarwieniu od różowego do łososiowego, które są pokryte nie do końca przylegającymi srebrzystymi łuskami. Obszary skóry szczególnie predysponowane do pojawienia się zmian łuszczycowych to skóra łokci, głowy, kolan, dolnej części pleców oraz szczelina między pośladkami.

Łuszczycą może być dotknięta również owłosiona skóra głowy, a także paznokcie. W przypadku łuszczycy paznokci, zmiany powodują najczęściej żółtobrunatne zabarwienie płytki, powstawanie dołów paznokciowych, pękanie, kruszenie się, a w bardzo ciężkiej postaci nawet oddzielanie się płytki paznokcia od macierzy. Natomiast łuszczyca owłosionej skóry głowy nie różni się objawami od łuszczycy skóry.

Powyższe objawy dotyczą łuszczycy pospolitej. W przypadku wysiękowej odmiany tej choroby zmiany skórne pojawiają się wyłącznie w fałdach skórnych, to znaczy w pachwinach oraz pachach, często są wilgotne i posiadają sączącą powierzchnię.

Łuszczyca krostkowa dłoni i stóp charakteryzuje się powstawaniem zmian krostkowych ograniczonych tylko do tych dwóch powierzchni ciała. Krostki zwykle posiadają treść ropną. Łuszczyca ta często nawraca i ma charakter przewlekły, jednak zazwyczaj nie jest niebezpieczna dla życia.



Natomiast łuszczyca uogólniona ma ciężką postać, objawia się zazwyczaj zlewającymi się zapaleniami i łuszczeniem się skóry na bardzo dużych jej powierzchniach. Przy tej postaci występuje bardzo często uporczywy świąd, ból oraz obrzęki. Jej przebieg zazwyczaj jest bardzo ciężki i towarzyszy jej wysoka temperatura, zaburzenia wodno-elektrolitowe oraz nawracające zakażenia.

Objawy łuszczycowego zapalenia stawów najczęściej pojawiają się w stawach dłoni, stóp, kręgosłupa oraz lędźwi. Charakteryzują się głównie bolesnością zajętych przez chorobę stawów, ich obrzękiem i zesztywnieniem. W przypadku niektórych odmian łuszczycowego zapalenia stawów może dojść do trwałego zniekształcenia stawów, a w następstwie tego do kalectwa.

Przyczyny powstawania

Łuszczyca jest przewlekłą choroba o podłożu genetycznym, jednak sposób jej dziedziczenia nie jest jeszcze dokładnie poznany. Wiadomo, że charakteryzuje się ona niewłaściwą reakcją układu odpornościowego, przez co atakuje własne komórki- jest to tak zwana autoagresja komórkowa. Limfocyty T, czyli przeciwciała u osób chorych często są zbyt aktywne i wypychają niedojrzałe jeszcze komórki skóry w stronę górnej warstwy, czego efektem są zmiany łuszczycowe.

Diagnostyka

Zazwyczaj zdiagnozowanie łuszczycy jest dosyć łatwe, ponieważ najczęściej posiada charakterystyczne dla niej objawy. Główną rolę w stwierdzeniu łuszczycy odgrywa najczęściej rozmowa lekarza z pacjentem oraz przeprowadzenie badania fizykalnego. W razie wątpliwości lekarz może zalecić przeprowadzenie badania histopatologicznego.

W przypadku łuszczycowego zapalenia stawów najczęściej przeprowadzanym badaniem jest pomiar OB, czyli badanie krwi. Często wykonywane jest także zdjęcie RTG stawów oraz badanie płynu zgromadzonego wokół zajętych przez chorobę stawów.

Leczenie łuszczycy

Przez cały czas leczenie łuszczycy powinno być pod kontrolą odpowiedniego specjalisty. Niestety całkowite wyleczenie tej choroby jest nieosiągalne, jednak w przypadku zastosowania odpowiedniej terapii możliwe jest całkowite jej kontrolowanie.

Na początku łuszczycę leczy się zazwyczaj za pomocą środków zewnętrznych, takich jak kremy, płyny, maści itp. Środki te mogą zawierać między innymi kwas salicylowy, dzięki któremu możliwe jest dokładne złuszczanie zgrubiałego naskórka. Często zmiany takie leczy się też za pomocą maści z dziegciem, które zapobiegają nadmiernemu rogowaceniu naskórka oraz maści sterydowych likwidujących stany zapalne. Stosuje się je bezpośrednio na zmiany chorobowe i w wielu przypadkach jest to wystarczające do zaleczenia powstałych zmian.

Niestety zdarza się, że środki te nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Wówczas najczęściej stosuje się fototerapię, czyli naświetlanie ciała osoby chorej promieniami UVA lub UVB. W przypadku bardzo opornej łuszczycy pomocne mogą być leki ogólnoustrojowe. Są najczęściej podawane w postaci zastrzyków, tabletek lub wlewów dożylnych. Wywierają bardzo silne działanie na organizm, w związku z czym mogą też powodować ciężkie skutki uboczne.

Leczenie łuszczycowego zapalenia stawów opiera się głównie na zahamowaniu rozwoju tej choroby oraz na przeciwdziałaniu towarzyszącemu jej bólowi stawów. Stosuje się tutaj zazwyczaj leki ogólne o działaniu immunosupresyjnym oraz leki przeciwbólowe. Ważnym elementem w leczeniu łuszczycy stawowej jest także dbanie o odpowiednią aktywność układu szkieletowego oraz rehabilitacja. W skrajnych przypadkach zalecane bywa leczenie operacyjne.

Profilaktyka

Niemożliwe jest niestety zapobieganie powstawaniu choroby, jednak można próbować ograniczać przykre objawy z nią związane. Najważniejszym czynnikiem jest odpowiednie dbanie o skórę. Podczas choroby skóra bardzo często jest przesuszona i łuszcząca. Dlatego ważna jest jej codzienna pielęgnacja odpowiednimi do takiej skóry kremami i maściami. Ponadto ważne jest także zdrowe odżywianie, zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami oraz wypijanie odpowiedniej ilości płynów, aby odpowiednio nawodnić skórę.

Trudno unikać sytuacji stresujących, jednak warto nauczyć się odpowiednich technik relaksacyjnych lub poszukać wsparcia wśród bliskich osób, ponieważ stres jest jednym z głównych czynników mających wpływ na pojawianie się zmian łuszczycowych. Ważne jest także unikanie spożywania alkoholu. Wypijanie dużych jego ilości może powodować pojawianie się zmian łuszczycowych oraz hamować skuteczność leczenia. W przypadku stosowania niektórych leków picie alkoholu trzeba całkowicie ograniczyć.

Powikłania

U pacjentów, szczególnie tych z ciężkimi postaciami łuszczycy dużo częściej występują nowotworu skóry oraz chłoniaki. Mogą pojawić się także problemy z sercem, cukrzyca oraz otyłość. Zdarzają się także przypadki, że osoby chore mają problemy z kontrolowaniem temperatury ciała oraz cierpią na niedobór kwasu foliowego.

Łuszczyca to choroba przewlekła i jej leczenie jest uciążliwe i bardzo długie, może trwać nawet całe życie. Dla tej choroby naturalne są okresy zarówno pogorszania się jak i polepszania stanu pacjenta. Celem prowadzenia wielu terapii w tej chorobie jest znalezienie możliwie jak najkorzystniejszego dla osoby chorej procesu leczenia, co może prowadzić po pewnym czasie nawet do całkowitego zaniku objawów łuszczycy. Warto pamiętać, że łuszczyca jest chorobą genetyczną i nie da się nią zarazić od drugiej osoby.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu:

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: