Kręgozmyk


Spondylolisteza, czyli kręgozmyk to choroba zaliczana do grupy deformacji kręgosłupa i polega na przesunięciu się dwóch kręgów względem siebie. Wówczas górny krąg przesuwa się do przodu względem niższego, co prowadzi do tworzenia się szczeliny łuku kręgowego przy połączeniu wyrostków stawowych górnego i dolnego kręgu. Stan taki prowadzić może do utraty stabilności kręgosłupa i pogorszenia sprawności ruchowej oraz wiąże się z przewlekłym bólem. Przemieszczenie takie występuje najczęściej w obrębie 4 i 5 kręgu lędźwiowego.

Według Wiltse wyróżnia się kilka rodzajów kręgozmyków. Pierwszy z nich węzinowy, inaczej nazywany istmicznym stanowi ponad połowę wszystkich przypadków tej choroby. Zazwyczaj pojawia się u osób dorosłych.

Odmiana dysplastyczna, jest natomiast wrodzonym niedorozwojem łuków i stawów kręgu. Ten typ choroby występuje najczęściej u dzieci i młodzieży.

Kręgozmyk zwyrodnieniowy występuje najczęściej u osób starszych. Pojawienie się choroby jest związane ze zwyrodnieniem stawów kręgosłupa i krążków międzykręgowych.

Najrzadziej diagnozowana jest urazowa i patologiczna odmiana tej choroby.

Objawy kręgozmyku

Kręgozmyk - prześwietleniePodstawowymi objawami występującymi przy tej chorobie są: ból, pogorszenie sprawności ruchowej, deformacje tułowia i zaburzenia neurologiczne, takie jak zaniki mięśni, niedowłady, osłabienie odruchów, zaburzenia potencji i zaburzenia czucia, a także chromanie przestankowe typu ogona końskiego (chory w trakcie chodu traci czucie w nogach, jednak po odpoczynku wszystko wraca do normy). Dosyć rzadko pojawiają się także zaburzenia zwieraczy odbytu i pęcherza.

Mały kręgozmyk może być niewidoczny u pacjenta. Jednak, gdy zwiększa się nasilenie choroby, sylwetka pacjenta zaczyna przybierać charakterystyczny kształt. Pojawiają się wiszące pośladki, co związane jest z bardziej pionowym ustawieniem kości krzyżowej oraz tak zwany chód pajaca, objawiający się chodzeniem przy ugiętych nogach, skierowanych na zewnątrz.

Przyczyny powstawania

Bardzo często do choroby dochodzi w wyniku różnych procesów chorobowych. Najczęściej diagnozowany kręgozmyk węzinowy występuje szczególnie często wśród młodych sportowców – akrobatów, wioślarzy czy też tancerzy. Jego przyczyną jest uszkodzenie węziny łuku kręgowego, do którego mogą prowadzić wielokrotnie powtarzane przeprosty tułowia.



Przyczyną kręgozmyku dysplastycznego jest niedorozwój łuków i stawów kręgów. Dysplazja może wynikać także ze złego ustawienia stawów w kręgosłupie.

Kręgozmyk zwyrodnieniowy powodowany jest natomiast niestabilnością połączeń kręgów wynikających ze zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa.

Podczas procesów chorobowych, takich jak nowotwory czy stany zapalne niszczące łuk kręgowy przy jego nasadzie pojawia się kręgozmyk patologiczny.

Natomiast przyczyną kręgozmyku urazowego jest przemieszczenie w obrębie kręgosłupa, do którego dochodzi w wyniku złamania kręgosłupa.

Diagnostyka

Do rozpoznania kręgozmyku wystarczające jest zazwyczaj wykonanie zdjęcia rentgenowskiego. W większości przypadków możliwe jest wówczas ustalenie stopnia ześlizgu. Jednak zdarza się, że konieczne może być wykonanie tomografii komputerowej, dzięki której możliwe jest dokładne uwidocznienie struktur kostnych. Czasem zaleca się także wykonanie rezonansu magnetycznego.

Leczenie kręgozmyku

W przypadku braku występowania konkretnych objawów, chorobę można tylko obserwować.

Przy niedużym stopniu nasilenia choroby, braku progresji ześlizgu, braku objawów neurologicznych i niedużym nasileniu bólu stosowane jest zazwyczaj leczenie zachowawcze. Wówczas w okresach nasilenia bólu należy pozostać w łóżku, stosować leki przeciwbólowe oraz rozluźniające mięśnie. Po ustąpieniu bólu zaleca się rehabilitację i ćwiczenia wzmacniająco-stabilizujące. Należy także unikać obciążania kręgosłupa. Ważnym elementem leczenia jest także stosowanie gorsetu ortopedycznego.

W leczeniu kręgozmyku ważna jest także modyfikacja aktywności fizycznej pacjenta. Wprowadza się zmiany w wykonywaniu codziennych czynności oraz tych związanych z pracą zawodową i spędzaniem wolnego czasu.

W przypadku, gdy pojawiają się zaburzenia neurologiczne, objawy są znacznie nasilone oraz następuje progresja bólu i objawów neurologicznych, a leczenie zachowawcze nie przynosi pożądanych efektów zalecana może być chirurgiczna korekta i stabilizacja kręgosłupa. Zabiegi takie mogą być także zalecane osobom młodym w przypadku kręgozmyku dysplastycznego nawet, jeśli towarzyszące mu dolegliwości są niewielkie. Operacja w tym przypadku zapobiega pojawieniu się późniejszych problemów związanych z kręgozmykiem.

Profilaktyka

Przy stwierdzeniu skłonności do kręgozmyku w celu zapobiegania postępowaniu choroby ważne jest stosowanie się do kilku wskazówek.

  • Należy utrzymywać stałą, właściwą masę ciała.
  • Nie wolno palić papierosów.
  • Nie wolno się forsować. Odpowiednia i umiarkowana aktywność fizyczna jest jak najbardziej wskazana, jednak nadmierny wysiłek fizyczny przeciąża kręgosłup.
  • Warto wykonywać ćwiczenia fizycznie obciążające kręgosłup w pewnym, wskazanym stopniu na przemian z tymi, które go odciążają. W celu ustalenia konkretnych ćwiczeń należy skontaktować się ze specjalistą.
  • Należy nauczyć się utrzymywania odpowiedniej sylwetki przez cały czas. Zwłaszcza dotyczy to pracy przy komputerze. Jeśli wykonujesz pracę siedzącą, rób częste przerwy.
  • Ciężary należy dźwigać w odpowiedni sposób, aby nie przeciążać kręgosłupa.
  • Gdy odczuwasz ból – odpocznij.
  • Gdy siedzisz, upewnij się, że Twoje plecy są odpowiednio podparte.

Powikłania

Do powikłań kręgozmyku zaliczyć można przewlekły ból dolnej części pleców i nóg oraz drętwienie, mrowienie i osłabienie w nogach. W ciężkich postaciach choroby mogą pojawić się także problemy z nietrzymaniem moczu i stolca.

Ocena artykułu
[Łącznie: 0 Średnio: 0]


Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: