Trichotillomania


Trichotillomania jest chorobą polegającą na niemożności powstrzymania się od wyrywania sobie włosów. Wyrywanie włosów poprzedzone jest wzmagającym się napięciem, natomiast po wyrwaniu włosów pojawia się uczucie ulgi lub też zadowolenie. Zdarza się, że przymusowi wyrywania sobie włosów towarzyszy inna choroba – trichofagia, czyli przymus zjadania wyrwanych włosów.

Trichotillomania może dotyczyć zarówno dzieci, jak i dorosłych, przeważnie cierpią na nią kobiety. Szacuje się, że choroba może dotyczyć około 2-3 % całej populacji. Trichotillomania należy do grupy zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, ale do tej pory nie została w pełni sklasyfikowana. Choroba może obejmować każdy obszar ciała, a szczególnie skórę głowy, rzęs, brwi czy też okolic intymnych. Wyrywanie włosów może się odbywać bez świadomości pacjentów, jednak najczęściej proces ten jest skutkiem wzrastającego napięcia, po którym następuje jego spadek, uczucie ulgi oraz odczucie bezpieczeństwa.

Łyse placki u osoby z trichotillomaniąOsobie cierpiącej na trichotillomanię towarzyszyć mogą również:

  • bóle głowy,
  • kłopoty ze snem,
  • problemy z koncentracją oraz z pamięcią,
  • inne objawy, takie jak nudności oraz bóle brzucha.

Czasami u osób chorych dochodzić może do prób samobójczych.

Objawy trichotillomanii

Początkowe objawy choroby pojawiają się najczęściej w okolicach 6 oraz 13 roku życia. Podstawowymi objawami są łyse miejsca na głowie , przerzedzone rzęsy oraz brwi lub też ich brak. Prawie zawsze osoby cierpiące na trichotillomanię ukrywają swój problem i starają się maskować powstałe zmiany.

Przyczyny powstawania

Przyczyny zachorowań na trichotillomanię mogą być rożne. Źródeł choroby doszukuje się między innymi w zmianach chemicznych mózgu. Wśród niektórych naukowców popularny jest pogląd, że przyczyną choroby jest mutacja genowa. Inni natomiast upatrują źródeł trichotillomanii w depresji oraz zespole Turette’a, a także z traumatycznym rozstaniem z matką (lęk separacyjny), z brakiem prawidłowych więzi uczuciowych oraz porzuceniem. Przymusowe wyrywane włosów może mieć także związek z przemocą seksualną oraz z odczuwanymi emocjami. Zaburzenie uaktywnić może się po traumatycznym przeżyciu.

Uważa się, że to określone geny mogą wzmagać prawdopodobieństwo kompulsywnego wyrywania włosów. W przeprowadzonych badaniach odkryto, że osoby cierpiące na trichotillomanię posiadają dwie mutacje w genie SLITRK1, natomiast mutacji takiej nie odkryto w rodzinach, w których zaburzenie nie występuje. Mutacje w genie prowadzić mogą do wadliwych połączeń, czego skutkiem jest rozwinięcie się choroby. Podkreśla się jednak również, że mutacje w genie SLITRK1 są odpowiedzialne za niewielki procent przypadków zaburzenia.

Diagnostyka

Osoby zmagające się z trichotillomanią mają skłonność do ukrywania objawów choroby, co stwarza znaczne trudności diagnostyczne, prowadzi do nieprawidłowo zdiagnozowanej przyczyny łysienia oraz do podjęcia nieodpowiedniego leczenia.

Leczenie trichotillomanii

Trichotillomania może być leczona za pomocą środków farmakologicznych oraz przy pomocy psychoterapeuty. Jedną z najskuteczniejszych metod leczenia jest terapia behawioralno-poznawcza, która wykorzystywana jest przede wszystkim u młodych osób i dzieci. Starszym pacjentom bardzo często potrzebna jest także terapia farmakologiczna. Wśród środków farmakologicznych stosowanych w terapii wymienia się przede wszystkim leki z grupy SSRI, czyli antydepresyjne, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, ponieważ za trichotillomanię odpowiada nadaktywność układu serotonicznego.

Osoby cierpiące na trichotillomanię czują się bardzo samotne oraz niezrozumiane. Boją się reakcji swoich bliskich, niezrozumienia oraz poniżenia. Przez to często unikają kontaktów, szczególnie bliskich kontaktów cielesnych, obawiając się odkrycia przez inną osobę ubytków w owłosieniu. Z tego względu dla osób chorych na trichotillomanię ważne jest poczucie akceptacji ze strony innych osób.

Profilaktyka

Nie ma metod, które pozwoliłyby na zapobieganie chorobie.

Powikłania

Mimo, że ta forma utraty włosów nie skutkuje pozostawieniem blizn oraz stanów zapalnych, to wieloletnie wyrywanie włosów może prowadzić z czasem do nieodwracalnych uszkodzeń mieszków włosowych, a co za tym idzie do trwałego wyłysienia.

Ponadto niepodjęcie leczenia wiązać się można z upośledzeniem funkcji psychospołecznych, a także z powikłaniami medycznymi:

  • trichobezoary – kule włosów obecne w żołądku,
  • zespół Roszpunki – niedrożność jelit wywołana trichofagią – nawykiem zjadania włosów.
Ocena artykułu
[Łącznie: 0 Średnio: 0]

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: